رباعی شمارهٔ ۱۵۰۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به تصویرسازی از عشق و حالتی مانند خوابپردازی می‌پردازد. او کاهگلان، یعنی عاشقان را توصیف می‌کند که در دامن زمین به آرامش نشسته‌اند و زمین را برای آن‌ها مانند مرکبی آماده کرده است. در نهایت، این خفتگان در خواب به سوی عالم بالا و مقام‌های عالی‌تری می‌روند، همچون اصحاب کهف.