رباعی شمارهٔ ۱۵۹۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به زیبایی و جاذبه فردی اشاره دارد که چهره‌اش به اندازه‌ای زیباست که همگان را مجذوب می‌کند. در عین حال، اشاره می‌شود که حتی او هم در برابر این زیبایی، دچار محدودیت و تنگی خاطر است. در واقع، زیبایی او به قدری زیاد است که زبان نمی‌تواند آن را به درستی توصیف کند.