رباعی شمارهٔ ۱۶۳۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر به معانی اخلاقی و روحانی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که فقط پوشیدن لباس صوفیانه یا نشستن در محافل درویشان کافی نیست تا شخصی صوفی محسوب شود. صوفی واقعی باید دل پاک و صاف داشته باشد و در زندگی انصاف را در نظر بگیرد و از کینه‌ها دوری کند. در واقع، باطن و رفتار فرد است که نشانگر سلوک صوفیانه اوست.