رباعی شمارهٔ ۱۶۵۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دل و احساسات انسانی است. شاعر می‌گوید که وقتی کسی دلش را به خاطر یاد خود صبور می‌کند، به او نزدیک‌تر می‌شود، حتی اگر ظاهراً از او دور باشد. همچنین اشاره دارد به این که در زندگی، اگر به مسائل بی‌توجهی شود، تلخی آن‌ها کم‌کم از بین می‌رود و شور و شوق نسبت به آن مسائل افزایش می‌یابد.