رباعی شمارهٔ ۱۶۴۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف یک میدان بزرگ و مردانی که در آن حضور دارند می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که وضعیت جهان به گونه‌ای است که ظواهر برخی افراد مشابه اولیا و نیکان به نظر می‌رسد، اما در باطن آن‌ها بویی از ایمان و مسلمانی احساس نمی‌شود. به عبارت دیگر، واقعیت درونی آن‌ها با ظاهرشان تفاوت دارد.