رباعی شمارهٔ ۱۸۳۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به احساس غرق شدن در کلمات و مفاهیم اشاره می‌کند. بیان می‌کند که هرچقدر درباره موضوعی صحبت کرده است، باز هم احساس می‌کند که به عمق مطلب نرسیده و در نهایت هیچ چیز از آن باقی نمانده است. به نوعی، اشاره دارد که هم تلاش برای بیان کافی نبوده و هم نتیجه‌ای از آن حاصل نشده است.