رباعی شمارهٔ ۱۸۳۱ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چشم مستت ز عادت خماری
افغان که نهاد رسم تنها خواری
چون می مددیست این بخیلیت چراست
می می نخوری و شیره می‌افشاری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ دلدادگی و احساساتی است که از دیدن چشمان معشوق به وجود می‌آید. شاعر به خماری و تنهایی اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا با وجود عشق و محبت، معشوق به او می‌نوشاند، اما خود از نوشیدن شراب و عشق دوری می‌کند. احساس ناامیدی و حسرت در این ابیات به خوبی مشهود است.