رباعی شمارهٔ ۱۸۴۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از زیبایی فردی سخن می‌گوید که او را بارها تحت تأثیر قرار داده است. اما هنگامی که او این فرد را شناخت و جمالش را دید، متوجه شد که بی‌دانش و بینش به طور کامل ویران شده است. در واقع، زیبایی این شخص او را از خود بی‌خود کرده و به نوعی آشفته‌اش کرده است.