رباعی شمارهٔ ۴۹ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دود دل ما نشان سودا‌ست دلا
و‌آن‌دود که از دل است، پیداست دلا
هر موج که می‌زند دل از خون ای دل
آن دل نبود مگر که دریا‌ست دلا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به شدت درگیر احساسات و دل‌تنگی‌های خود است. او به «دود دل» اشاره می‌کند که نماد عشق یا آرزوهای درونی اوست و نشان‌دهنده‌ی عواطف عمیقش است. همچنین، او به تأثیرات این احساسات بر دلش می‌پردازد و می‌گوید که این دل با درد و تلاطم‌های خود، همچون دریا است که به طور مداوم در حال حرکت و تغییر است. به طور کلی، این شعر بیانگر یک دلی آشفته و پر از احساسات پیچیده است.