رباعی شمارهٔ ۵۱۶ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از تاب تو نی یار و عدو میماند
در بزم تو نی رطل سبو میماند
جانا گیرم که خونم آشامیدی
آخر به لب شهد تو بو میماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به عواطف خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ‌چیز از زیبایی و جذابیت معشوق باقی نمی‌ماند؛ نه دوستان و نه دشمنان. حتی اگر معشوق خون او را بنوشد، باز هم طعم شیرین عشقش در یاد میماند. در واقع، عشق و یاد او فراموش‌نشدنی است.