رباعی شمارهٔ ۷۰۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به زیبایی قمر (ماه) اشاره می‌کند که از آسمان نوری می‌تاباند و جهان از آب حیات او بهره می‌برد. این آب حیات، منبع زندگی است و همه موجودات زنده از این آب می‌نوشند. به‌طور کلی، شعر به ارتباط عمیق طبیعی و روحانی بین عالم و زندگی اشاره دارد.