مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- سی و ششم — فتاد این دل به عشق پادشاهی
- سی و نهم — مستیان در عربده، رفتند و رفتم گوشه‌ای
- چهل و چهارم — گر مه و گر زهره و گر فرقدی
- چهل و دوم — ماییم و بخت خندان، تا تو امیر مایی
- سی و هفتم — ای بانگ و صلای آن جهانی
- سی‌وچهارم — جهان اندر گشاده شد جهانی
- سی و هشتم — هر روز بگه ز در درآیی
- چهل و یکم — تو برو، که من ازینجا بنمی‌روم به جایی
- سی‌پنجم — زهی دریا زهی بحر حیاتی
- چهل و سوم — زین دودناک خانه گشادند روزنی
- چهلم — هله نوش کن شرابی، شده آتشی به تیزی
- رباعی شمارهٔ ۱ — آن دل که شد او قابل انوار خدا
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — انجیرفروش را چه بهتر جانا
- رباعی شمارهٔ ۷ — از آتش عشق در جهان گرمی‌ها
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — افسوس که بیگاه شد و ما تنها
- رباعی شمارهٔ ۸ — از بادهٔ لعل، ناب شد گوهر ما
- رباعی شمارهٔ ۹ — از خاک ندیده تیره ایامان را
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — از ذکر بسی نور فزاید مه را
- رباعی شمارهٔ ۲ — آن شمع رخ تو لگنی نیست بیا
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — اول به هزار لطف بنواخت مرا
- رباعی شمارهٔ ۳ — آن کس که ترا نقش کند او تنها
- رباعی شمارهٔ ۴ — آن لعل سخن که جان دهد مرجان را
- رباعی شمارهٔ ۵ — آن وقت که بحر کل شود ذات مرا
- رباعی شمارهٔ ۶ — آواز ترا طبع دل ما بادا