مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — چو نزود نبشته بود حق فرقت ما
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — در سر دارم ز می پریشانی‌ها
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — دستان کسی دست زنان کرد مرا
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — دل گفت به جان کای خلف هر دو سرا
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — در چشم ببین دو چشم آن مفتون را
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — جانا به هلاک بنده مستیز و بیا
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — تا کی باشی ز دور نظارهٔ ما
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — تا نقش خیال دوست با ماست دلا
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — دود دل ما نشان سودا‌ست دلا
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — جز عشق نبود هیچ دمساز مرا
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — در جای تو جا نیست به جز آن جان را
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — خود را به حیَل درافکنم مست آنجا
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — عشق تو بکشت ترکی و تازی را
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — عشقست طریق و راه پیغمبر ما
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — عاشق شب خلوت از پی پی گم را
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — زنهار دلا به خود مده ره غم را
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — تنبور چو تن تن برآرد به نوا
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — عاشق همه سال مست و رسوا بادا
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — عمریست ندیده‌ایم گلزار ترا
- رباعی شمارهٔ ۶۰ — گر جان داری بیا و جان باز آنجا
- رباعی شمارهٔ ۶۱ — گر در طلب خودی ز خود بیرون‌آ
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — دیدم در خواب ساقیِ زیبا را
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — غم خود که بود که یاد آریم او را
- رباعی شمارهٔ ۵۹ — گر بوی نمی‌بری در این کوی میا