مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — ای خواجه به خواب درنبینی ما را
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — ای چرخ فلک به مکر و بدسازی‌ها
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — ای دل بچه زهره خواستی یاری را
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — ای در سر زلف تو پریشانی‌ها
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — ای دریا دل تو گوهر و مرجان را
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — ای آنکه چو آفتاب فرد است بیا
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — ای سبزی هر درخت و هر باغ و گیا
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — ای اشک روان بگو دل‌افزای مرا
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — ای داده بنان گوهر ایمانی را
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — ای آنکه نیافت ماه شب گرد ترا
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — ای باد سحر خبر بده مر ما را
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — ای دوست به دوستی قرینیم ترا
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — این آتش عشق می‌پزاند ما را
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — بر رهگذر بلا نهادم دل را
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — این روزه چو غربا ل ببیزد جان را
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — ای آنکه گرفت شربت از مشرب ما
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — تا با تو بوم نخسبم از یاری‌ها
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — بیگاه شده است لیک مر سیران را
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — تا از تو جدا شده است آغوش مرا
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — تا چند از این غرور بسیار ترا
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — ای شب ، شادی همیشه بادی شادا
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — تا عشق ترا است این شکرخایی‌ها
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — با عشق روان شد از عدم مرکب ما