بخش ۱۵ - حکایت در محرومی خویشتن بینان سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به فردی اشاره می‌کند که اندکی در نجوم دانش داشته ولی به خاطر تکبرش دچار خودبزرگ‌بینی شده است. این فرد به نزد کوشیار، یک عالم بزرگ، می‌رود و به دلیل غرور خود، از معارف و دانشی که می‌تواند از او بیاموزد، بازمی‌ماند. کوشیار به او می‌گوید که او خود را فرزانه‌تر از آنچه هست می‌داند، ولی در حقیقت از بسیاری از دانایی‌ها تهی است و نیاز دارد که خود را تخلیه کند تا بتواند پر از معرفت شود. در پایان، شاعر به او توصیه می‌کند که از خودپرستی دست بردارد و با بی‌هستی خود به سوی علم و معرفت حرکت کند.