باب چهارم در تواضع — بوستان سعدی
فهرست شعرها
- بخش ۸ - حکایت — شکر خنده‌ای انگبین می‌فروخت
- بخش ۱۰ - حکایت در معنی عزت نفس مردان — سگی پای صحرانشینی گزید
- بخش ۱ - سر آغاز — ز خاک آفریدت خداوند پاک
- بخش ۲ - حکایت در این معنی — یکی قطره باران ز ابری چکید
- بخش ۹ - حکایت در معنی تواضع نیکمردان — شنیدم که فرزانه‌ای حق پرست
- بخش ۴ - حکایت بایزید بسطامی — شنیدم که وقتی سحرگاه عید
- بخش ۳ - حکایت در معنی نظر مردان در خود به حقارت — جوانی خردمندِ پاکیزه‌بوم
- بخش ۶ - حکایت دانشمند — فقیهی کهن جامهٔ تنگدست
- بخش ۵ - حکایت عیسی (ع) و عابد و ناپارسا — شنیدستم از راویان کلام
- بخش ۷ - حکایت توبه کردن ملک زادهٔ گنجه — یکی پادشه‌زاده در گنجه بود
- بخش ۱۸ - حکایت حاتم اصم — گروهی برآنند از اهل سخن
- بخش ۱۵ - حکایت در محرومی خویشتن بینان — یکی در نجوم اندکی دست داشت
- بخش ۲۱ - حکایتِ لقمانِ حکیم — شنیدم که لقمان سیه‌فام بود
- بخش ۲۰ - حکایت در معنی احتمال از دشمن از بهر دوست — یکی را چو سعدی دلی ساده بود
- بخش ۱۱ - حکایت خواجه نیکوکار و بنده نافرمان — بزرگی هنرمند آفاق بود
- بخش ۱۴ - حکایت — ملک صالح از پادشاهان شام
- بخش ۲۲ - حکایتِ جُنید و سیرتِ او در تواضع — شنیدم که در دشتِ صنعا جنید
- بخش ۱۹ - حکایت زاهد تبریزی — عزیزی در اقصای تبریز بود
- بخش ۱۳ - حکایت در معنی سفاهت نااهلان — طمع برد شوخی به صاحبدلی
- بخش ۱۲ - حکایت معروف کرخی و مسافر رنجور — کسی راه معروف کرخی بجست
- بخش ۱۷ - حکایت در معنی تواضع و نیازمندی — ز ویرانهٔ عارفی ژنده پوش
- بخش ۱۶ - حکایت — به خشم از ملک بنده‌ای سربتافت
- بخش ۲۳ - حکایتِ زاهد و بربط‌زن — یکی بربطی در بغل داشت مست
- بخش ۲۶ - حکایت — گدایی شنیدم که در تنگ‌جای
- بخش ۲۴ - حکایتِ صبرِ مردان بر جفا — شنیدم که در خاکِ وَخش از مهان
- بخش ۲۷ - حکایت — یکی خوب‌کردارِ خوش‌خوی بود
- بخش ۲۸ - حکایت ذوالنون مصری — چنین یاد دارم که سقّای نیل
- بخش ۲۵ - حکایت امیرالمؤمنین علی (ع) و سیرت پاک او — کسی مشکلی برد پیشِ علی