غزل شمارهٔ ۱۲۳ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به شدت از وفاداری و عشق به معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که صبرش از نیکو رویان کاهش یافته است. او در جستجوی دل گمشده‌اش در شهر است، اما هیچ‌کس نیست که همچون او به دنبال مطلوب خود باشد. او به دلبندش که زیبای دل‌ربایی است اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس از او خبر ندارد. همچنین به دوستش می‌خواهد که خبری از معشوق بیاورد، زیرا از بدگویی‌ها و دشمنی‌ها بی‌خبر است. او معتقد است که مرد باید سختی‌ها را تحمل کند و فقط از وضع بدخویان نالیدنی نیست. در پایان، شاعر از خواجه می‌خواهد که او را نکوهش نکند، زیرا هیچ انسانی نیست که قلبش به سوی زیبای جویان نرود.