غزل شمارهٔ ۱۷۲ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوعاتی مانند بی‌معنایی و ناکامی در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هر ناظری که هدفی نداشته باشد، مانند چراغی بی‌نور است. او به کسانی که در بهشت به وعده‌های خود فکر نمی‌کنند، انتقاد می‌کند و می‌گوید کسی که شوق به یاد محبوبی ندارد، چگونه می‌تواند از ذکر او لذت ببرد. همچنین اشاره می‌شود که در میان عارفان، کسی که هدفی نداشته باشد، ارزشمند نیست. در نهایت، شاعر به نامهربانی طبیب زندگی‌اش اشاره می‌کند و به نوعی از شناخت و ناپایداری خوشی‌های عاطفی صحبت می‌کند.