غزل شمارهٔ ۱۸۶ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف حال و هوای عاشقانه خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشقش بر دلش تسلط یافته و هر بار که به یاد معشوق می‌افتد، احساساتش به طرز شدیدی بیدار می‌شود. عشق او مانند آتش در درونش زبانه می‌کشد و دیدار معشوقش او را شاداب می‌کند. او به تضاد میان دیوانگی عاشقان و عقل عاقلان اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که دلش که در عشق خفا شده است، آزاد گردد. در نهایت، سعدی به خواننده توصیه می‌کند که اگر مرد راه عشق است، باید از خود بگذرد و به عشق همراهی کند.