غزل شمارهٔ ۱۸۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به پرهیز از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید و عقیده دارد که کسی که دلش به عشق آراسته است، حاضر است برای معشوق خود از هر چیزی بگذرد. او به خطرات عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر در مسیر عشق با مشکلاتی همچون بلا و سختی مواجه شود، نباید از آن بترسد. شاعر همچنین بیان می‌کند که در عشق، از آنجا که دلش به معشوق پیوسته، نمی‌تواند هیچ راه دیگری را ببیند. او به ارزش معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش تأکید می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوق او را راند، او همیشه به یاد او خواهد بود. این احساسات عمیق و دوگانه عشق، از شور و شوق تا درد و رنج، در این شعر به خوبی نمایان است.