غزل شمارهٔ ۲۸ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روز شاعر می‌پردازد که در حالت شیدایی و مستی از عشق و زیارت معشوق به سر می‌برد. او از زهد و تقوای ظاهری کناره‌گیری کرده و به شادی و سعادت در عشق پرداخته است. دلش در محفل معشوق می‌سوزد و به حالتی عجزآمیز در پی اوست، با اشاره به این که از پیاده‌روی برای روحش کاری برنمی‌آید. شاعر به یادآوری می‌آورد که اگر دلش صبر داشت، هرگز غیر از عشق چیزی نمی‌دید. او می‌داند که زندگی باید به چه سمتی برود و می‌داند که آنچه در گذشته بوده، دیگر امکان‌پذیر نیست. در نهایت، او خود را در جمع درد و خرابات می‌یابد و از گرما و شوق عشق سخن می‌گوید.