غزل شمارهٔ ۳۱۶ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ساقی می‌خواهد که برای رفع غم و افزایش شادی، شراب را بر آتش غم بریزد و بوسه‌ای بر کنار جام بزند. او به تلاش‌هایی که برای دوری از گناه در خرابات داشته اشاره می‌کند و از عشق و عقل صحبت می‌کند. عقل به او می‌گوید که فرار از عشق غیرممکن است و مقایسه‌ای بین حیوانات می‌کند. همچنین اشاره‌ای به خانه زهد و هنر موسیقی دارد و می‌گوید توبه تلخ است اما عشق شیرین و دل‌انگیز است. در پایان، شاعر سعدی به خود می‌گوید هر دم که فرصتی یافتی، از دوستی‌ها بهره ببر و دشمنان را به حال خود بگذار.