غزل شمارهٔ ۴۰۰ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از شدت عشق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او به میزان سوزش و رنجی که از عشق می‌کشد، اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر کسی متوجه نشود، او به شدت درونش می‌سوزد. همچنین از شمع و شعله‌ای که در برابر محبوبش می‌سوزد، یاد می‌کند و از خداوند می‌خواهد که به او رحم کند. شاعر می‌گوید که دیگران در خوشی و ناز زندگی می‌کنند، اما او به خاطر گناهانش درد می‌کشد. در نهایت، او از ناله مکردن و بیان دردش می‌گوید، چراکه کسی نمی‌داند چه قدر در دل می‌سوزد.