غزل شمارهٔ ۴۷۳ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این غزل از سعدی به توصیف درد و غم عشق پرداخته است. شاعر به چمن می‌رود و از ناز و غرور گل شاکی است. دل او از شدت عشق و خستگی به سختی تحمل می‌کند و به یاد محبوبش به زجر کشیده می‌شود. عشق او سرنوشتش را دگرگون کرده و دلش برای دیدن محبوبش بی‌قرار است. شاعر از عدم توجه محبوبش به خود گله دارد و در نهایت با حسرت و شکیبایی ابراز می‌دارد که به عشق او سرسپرده است و خود را بنده می‌داند. در پایان از گل خوشبویش می‌خواهد که او را بعد از این به یاد آورد و خود را به بلبل خوشگویش معرفی می‌کند.