غزل شمارهٔ ۴۹۳ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بتی زیبا و ساده سخن می‌گوید که در مجلسی مشغول نوشیدن شراب است. او با زیبایی خود همه را تحت تأثیر قرار داده و در برابر او همه چیز به خدمت ایستاده است. خورشید و ماه به خاطر زیبایی او سر بر زمین گذاشته‌اند و حوریان بهشت نیز از او الهام گرفته‌اند. شعر به توصیف زیبایی چهره و موی بت می‌پردازد و در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که خود او (سعدی) از محبوبش دور است، زیرا محبوبش شرمگین و ساده است.