غزل شمارهٔ ۵۸۰ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره درد و رنجی است که شخصی در دل دارد و احساس می‌کند کسی به او توجه نمی‌کند. شاعر به کسانی که انصاف و رحم بر دل سوختگان ندارند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که برخی از آلام و سوزهای درونی را نمی‌توان به سادگی در جهان مادی و دنیایی فراموش کرد. او همچنین به ارزش دوستی و محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان چیزهای باارزش را به کسانی که به آن‌ها اهمیت نمی‌دهند، داد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که علی رغم اینکه از درد دلش می‌نویسد، احساس سوز و گداز آن در قفس زندگی‌اش همیشه با اوست.