غزل شمارهٔ ۵۸۱ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر سعدی، شاعر از غم و انتظار خود برای کسی سخن می‌گوید که دیگر به یاد او نیست. او احساس تنهایی و بی‌رحمی می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که حتی کسی به او توجه نمی‌کند. دل او آزرده و دچار عشق و دلتنگی است و نگران است که آیا کسی در شهر او به یادش خواهد بود. هر جا که نگاه می‌کند، تنها تصویر معشوق را می‌بیند و در دام عشق گرفتار است. در نهایت، او ابراز ناامیدی می‌کند که در آستان وصال معشوق، دستش به او نمی‌رسد و تنها به خیالاتش پناه برده است.