غزل شمارهٔ ۹۷ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی به دوست است. شاعر صبح را با نگاهی به جمال دوست آغاز می‌کند و به امید وصال او اشاره می‌کند. او از خوش‌شانسی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که غم دنیا و آخرت را باید از دل براند. شاعر تصمیم می‌گیرد که ارتباطات غیرضروری را قطع کند و تنها به عشق دوست بپردازد. او به حالت خلوت و بی‌خودی اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق، عقل و هوش فراموش می‌شود. در نهایت، سعدی به خوانندگان توصیه می‌کند که برای دیدن زیبایی‌های دوست، دل و ذهن خود را پاک و شفاف نگه دارند.