رباعی شمارهٔ ۱۰۴ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم
فرهاد تو شیرین‌دهن خوش‌سخنم
چشمم به دهان توست و گوشم به سخن
وز عشق لبت فهم سخن می‌نکنم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از عشق و محبت خود به معشوق سخن می‌گوید. او خود را بنده و شیفته‌ی معشوق توصیف کرده و به تأثیر زیبایی و سخن‌های او بر دل خود اشاره می‌کند. چشم و گوش او به معشوق دوخته شده و عشق او مانع از درک معنای دیگر سخنان می‌شود.