رباعی شمارهٔ ۱۱۰ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم
آسایش جان در قدمت می‌بینم
وآن وقت که غایبی همت می‌بینم
هر جا که نگه می‌کنمت می‌بینم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از حضور محبوبش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که وقتی او در کنار اوست، فضایی از آرامش و لطف را احساس می‌کند. حتی در غیاب او نیز، شاعر احساس می‌کند که همت و محبت او را در هر جایی که نگاه کند، می‌بیند.