رباعی شمارهٔ ۲۵ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
یا مغز برآیدم چو بادام از پوست
غیرت نگذاردم که نالم به کسی
تا خلق ندانند که منظور من اوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق و وفاداری عمیق شاعر به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که اگر زخم‌هایی از سوی محبوبش بخورد، دردش را تنها برای خود حفظ می‌کند و هیچ‌کس را از احساساتش باخبر نمی‌کند، تا اینکه دیگران ندانند که منظورش از این ناراحتی فقط همان معشوق است. در واقع، او با صبر و غیرت، احساس عمیقش را مخفی نگه می‌دارد.