حکایت شمارهٔ ۱۲ سعدی

بخش 1

بخش 2

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شبی در بیابان مکه از بی‌خوابی خسته شدم و به شتربان گفتم که مرا تنها بگذارد. احساس کردم که جسم لاغرم تحت فشار است و دیگر تحمل ادامه مسیر را ندارم. شتربان به من گفت که اگر به سمت حرم بروی، نجات می‌یابی و اگر بمانی، خواه ناخواه خواهی مرد. او پیشنهاد داد که در زیر سایه درختان در بیابان بخوابم، اما هشدار داد که باید با جان خود وداع کنم.