حکایت شمارهٔ ۱۳ سعدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

یک پارسایی را دیدم که در کنار دریا زخم پلنگی داشت و با هیچ دارویی درمان نمی‌شد. مدت‌ها در رنج بود ولی دائماً شکر خدا می‌گفت. وقتی از او پرسیدند که چرا شکر می‌کنی، گفت که شکر می‌کند به خاطر اینکه به مصیبتی دچار شده و نه به معصیتی. او می‌گوید اگر یار عزیزش به او زخمی بزند یا او را به کشتن دهد نگران جانش نیست و غمی از زخم یار ندارد. بلکه غمش از این است که چه کرده که محبوبش دل‌آزرده شده.