حکایت شمارهٔ ۷ سعدی
سعدی شیرازی / باب چهارم در فواید خاموشی / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
یکی را از حکما شنیدم که می‌گفت: هرگز کسی به جهلِ خویش اقرار نکرده است مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد، هم چنان ناتمام گفته، سخن آغاز کند.
سخن را سر است اى خردمند و بُن
میاور سخن در میانِ سخُن
خداوندِ تدبیر و فرهنگ و هوش
نگوید سخن، تا نبیند خموش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
حکیمی گفته است که هیچکس به نادانی خود اعتراف نمی‌کند، جز زمانی که دیگری در حال صحبت باشد و او ناخواسته سخن را ناتمام شروع کند. بنابراین، باید سخن را به صورت متمرکز و متین مطرح کرد و از قطع کردن یا شروع دوباره سخن پرهیز کرد. خداوند نیز قبل از صحبت کردن باید در نظر بگیرد که آیا سکوت بهتر است یا نه.