حکمت شمارهٔ ۱ سعدی
سعدی شیرازی / باب هشتم در آداب صحبت / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مال از بهر آسایش عمر است نه عمر از بهر گرد کردن مال. عاقلی را پرسیدند: «نیکبخت کیست و بدبختی چیست؟» گفت: «نیکبخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مُرد و هِشت.»
مکن نماز بر آن هیچ کس که هیچ نکرد
که عمر در سرِ تحصیلِ مال کرد و نخورد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
استفاده از مال دنیا در زمان حیات است نه بعد از مرگ؛ آدم نباید مال دنیا را فقط جمع کند بلکه باید بتواند از آن استفاده کند و با آن ثواب کند و آن را برای میراث خوارها نگذارد.