حکمت شمارهٔ ۶۶ سعدی
سعدی شیرازی / باب هشتم در آداب صحبت / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای طالب روزی بنشین که بخوری و ای مطلوب اجل مرو که جان نبری.
جهد رزق ار کنی و گر نکنی
برساند خدای عز و جل
ور روی در دهان شیر و پلنگ
نخورندت مگر به روز اجل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن دعوتی است به توکل بر خدا و پذیرش حکمت الهی در زندگی. شاعر می‌گوید روزی و مرگ انسان از سوی خدا تعیین شده‌اند و تلاش بیش از حد یا ترس از مرگ نمی‌تواند سرنوشت را تغییر دهد. در عین حال، این متن به معنای تشویق به بی‌عملی نیست، بلکه به انسان یادآوری می‌کند که در کنار تلاش، باید به اراده و حکمت الهی اعتماد کند.