حکمت شمارهٔ ۸۸ سعدی
سعدی شیرازی / باب هشتم در آداب صحبت / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
در انجیل آمده است که ای فرزند آدم! گر توانگری دهمت، مشتغل شوی به مال از من و گر درویش کنمت، تنگدل نشینی. پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟
گه اندر نعمتی مغرور و غافل
گه اندر تنگدستی خسته و ریش
چو در سرا و ضرّا حالت این است
ندانم کی به حق پردازی از خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن از انجیل، به انسان یادآوری میشود که اگر خداوند او را ثروتمند کند، ممکن است مشغول مال و داراییهای خود شود و از یاد خدا غافل شود. و اگر فقر به او رو کند، در آن صورت نیز دلسرد و ناامید خواهد بود. در هر دو حالت (نعمت و فقر) انسان نمیتواند به حقیقت و عبادت خدا بپردازد. این متن به ما میگوید که در هر شرایطی باید به یاد خدا باشیم و حقیقت را درک کنیم.