حکمت شمارهٔ ۹۲ سعدی
سعدی شیرازی / باب هشتم در آداب صحبت / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
نیکبختان به حکایت و امثال پیشینیان پند گیرند، زآن پیشتر که پسینیان به واقعهٔ او مثل زنند.
دزدان دست کوته نکنند تا دستشان کوته کنند.
نرود مرغ سوی دانه فراز
چون دگر مرغ بیند اندر بند
پند گیر از مصائب دگران
تا نگیرند دیگران به تو پند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، تأکید بر این است که انسان‌ها باید از تجربیات و حکایات پیشینیان عبرت بگیرند، پیش از آنکه خودشان دچار مشکلات شوند. دزدان هنگامی که دست به سرقت می‌زنند، زمانی که دستشان کوتاه می‌شود، متوجه عواقب کار خود خواهند شد. همچنین، مانند پرنده‌ای که وقتی دیگری را در بند می‌بیند، به دانه نمی‌رود، باید از مصایب دیگران پند گرفت تا خود دچار مشکلات نشویم. به طور کلی، متن به اهمیت آموزش از تجربیات گذشته و توجه به خطرات هشدار می‌دهد.