نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱۰ سعدی

سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

هزار سال به امید تو توانم بود

اگر مراد برآید هنوز باشد زود

اگر مراد نیابم مرا امید بسست

نه هر که رفت رسید و نه هر که گفت شنود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر بیانگر احساس امید و انتظار است. شاعر می‌گوید که حتی اگر هزار سال به انتظار کسی باشد، اگر آرزو برآورده شود، هنوز هم زود است. اما اگر نتواند به آرزویش برسد، امیدش از بین می‌رود. او همچنین اشاره می‌کند که نه همیشه کسانی که به راه می‌روند به هدف می‌رسند و نه همه کسانی که صحبت می‌کنند، شنیده می‌شوند.