نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵۸ سعدی

سعدی شیرازی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

دشمنت خود مَباد و گَر باشد

دیده بردوخته به تیرِ خَدَنگ

سرِ خَصمت به گُرز کوفته باد

بی‌رَوان اوفتاده در صفِ جَنگ

خون و دندانْش، از دَهَن پَرتاب

چون اَناری که بِشکَنی به دو سنگ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به نکته‌ای اخلاقی اشاره می‌کند که حتی اگر دشمنی وجود داشته باشد، نباید به او آسیب رساند. در عوض، او باید با روحیه‌ای مثبت و انسانی با دیگران رفتار کند. تصویرهایی که از جنگ و خشونت ارائه می‌دهد، همچون پرتاب خون و دندان از دهان یک دشمن، نماد بی‌رحمی و تلخی نبردهاست. در نهایت، او بر این نکته تأکید دارد که بهتر است در زندگی از دشمنی و کینه‌ورزی دوری کنیم.