شمارهٔ ۲۲۶ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
از من بگوی شاه رعیت نواز را
منت منه که ملک خود آباد می‌کنی
و ابله که تیشه بر قدم خویش می‌زند
بدبخت گو ز دست که فریاد می‌کنی؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به شاهان و حکمرانان اشاره می‌کند و از آنها می‌خواهد که خود را در مقام رعیت‌نواز و خدمتگذار قرار دهند. او تأکید می‌کند که نیازی به منت‌گذاری و تقدیر از آبادانی کشور نیست، زیرا این وظیفه آنهاست. همچنین به ابلهانی که به خود آسیب می‌زنند و به جای اصلاح خود، به دیگران فریاد می‌زنند، انتقاد می‌کند و بر بی‌پایگی و بدبختی آنها تأکید می‌ورزد.