شمارهٔ ۳۶ سعدی
سعدی شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شهی که پاس رعیت نگاه می‌دارد
حلال باد خراجش که مزد چوپانیست
وگر نه راعی خلق است زهرمارش باد
که هر چه می‌خورد او جزیت مسلمانیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این دو بیت درباره وظیفه حاکم و حکومت نسبت به مردم است؛ شاعر می‌گوید در صورتی خراج و مالیات بر حکام، حلال است که از مردم محافظت کنند و حقوق‌شان را رعایت کنند.