شمارهٔ ۲ سعدی
سعدی شیرازی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
همه را ده چو میدهی موسوم
نه یکی راضی و دگر محروم
خیر با همگنان بباید کرد
تا نیفتد میان ایشان گرد
کانچه در کفهای بیفزاید
به دگر بیخلاف درباید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیتها به این موضوع اشاره دارند که وقتی چیزی به همه داده میشود، هیچکس نمیتواند کاملاً راضی باشد و برخی از افراد ممکن است بینصیب بمانند. بنابراین، باید فکری به حال همگان کرد تا در بین آنها اختلافی ایجاد نشود. همچنین، اگر چیزی به یکی اضافه شود، لازم است که به دیگران هم به تناسب داده شود تا انصاف برقرار گردد.