شمارهٔ ۳۲ سعدی
سعدی شیرازی / مثنویات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
سپاس و شکر بی‌پایان خدا را
برین نعمت که نعمت نیست ما را
بسا مالا که بر مردم وبال است
مزید ظلم و تأکید ضلال است
مفاصل مُرتَخی و دست عاطل
به از سرپنجگی و زور باطل
من آن مورم که در پایم بمالند
نه زنبورم که از دستم بنالند
کجا خود شکر این نعمت گزارم
که زور مردم آزاری ندارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن شاعر به شکرگزاری از خداوند به خاطر نعمت‌ها و برکات زندگی می‌پردازد و بیان می‌کند که برخی نعمت‌ها برای دیگران می‌تواند مضر و موجب ظلم باشد. او به مقایسه خود با یک مورچۀ سخت‌کوش اشاره می‌کند و می‌گوید که در مقابل زنبورانی که از او می‌نالند، قرار دارد. در نهایت، او به چالش‌های زندگی و ناتوانی‌اش در قدردانی واقعی از نعمت‌ها به خاطر ظلم‌های اطرافش اشاره می‌کند.