شمارهٔ ۷ سعدی
سعدی شیرازی / مثنویات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
یکی را دیدم اندر جایگاهی
که می‌کاوید قبر پادشاهی
به دست از بارگاهش خاک می‌رفت
سرشک از دیده می‌بارید و می‌گفت
ندانم پادشه یا پاسبانی
همی بینم که مشتی استخوانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر شخصی را مشاهده می‌کند که در قبر یک پادشاه حفره‌ای می‌کند. او نمادین نشان می‌دهد که از خاک بارگاه پادشاهی می‌گیرد و اشکی از چشم می‌ریزد. او نمی‌تواند بگوید که این فرد پادشاه است یا سرباز، زیرا آنچه می‌بیند تنها مشتی استخوان است. این تصویر نشان‌دهنده زوال و نابودی قدرت و ثروت است.