شمارهٔ ۱۰۷ ادیب صابر
ادیب صابر / مقطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
با موی سیه دلم قوی بود
اندیشه نکردم از ضعیفی
تا موی سپید دید چشمم
چون موی شدم ز بس نحیفی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از تغییر حال خود سخن میگوید. در گذشته با موهای سیاه و جوانی حس قوی بودن داشت، بدون اینکه به ضعفهای خود فکر کند. اما با گذشت زمان و سفیدی موها، احساس ضعف و fragility او نمایان میشود. این ابیات به تدریج و گذر زمان و تأثیر آن بر احساسات انسان اشاره دارد.