نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰۷ ادیب صابر

ادیب صابر / مقطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

با موی سیه دلم قوی بود

اندیشه نکردم از ضعیفی

تا موی سپید دید چشمم

چون موی شدم ز بس نحیفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از تغییر حال خود سخن می‌گوید. در گذشته با موهای سیاه و جوانی حس قوی بودن داشت، بدون اینکه به ضعف‌های خود فکر کند. اما با گذشت زمان و سفیدی موها، احساس ضعف و fragility او نمایان می‌شود. این ابیات به تدریج و گذر زمان و تأثیر آن بر احساسات انسان اشاره دارد.