ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۶ — نماز شام چو کرد آن لطیف کودک خوب
- شمارهٔ ۲ — همی تا بقا ممکن است آسمان را
- شمارهٔ ۱ — نوبهار بدیع بی همتا
- شمارهٔ ۵ — رخ تو شحنه خوبی شده ست و زلف نقیب
- شمارهٔ ۳ — سه تحفه داد فراق دو زلف دوست مرا
- شمارهٔ ۸ — چو بر جان من شد هوای تو غالب
- شمارهٔ ۴ — لب تو طعنه زند گوهر بدخشان را
- شمارهٔ ۷ — لبت به رنگ شراب است و میل من به شراب
- شمارهٔ ۱۴ — آسمانی است فروزنده به رایی صایب
- شمارهٔ ۱۰ — سرو سیمینی و بار سرو سیمین آفتاب
- شمارهٔ ۱۲ — شب آدینه و من مست و خراب
- شمارهٔ ۹ — مال و جمال و بی غمی و صحت و شباب
- شمارهٔ ۱۳ — ای خجل با روی و زلفت روز و شب
- شمارهٔ ۱۱ — چند بارم بر فراق دلبران از دیده آب
- شمارهٔ ۱۶ — دولت سلطان ما فرمان یزدان آمده ست
- شمارهٔ ۱۵ — جور از این برکشیده ایوانست
- شمارهٔ ۱۷ — تویی که مهر تو در مهرگان بهار من است
- شمارهٔ ۲۰ — تا دلم در دست آن سیمین بر سنگین دل است
- شمارهٔ ۱۹ — شمشاد قد و لاله رخ و یاسمین بر است
- شمارهٔ ۲۳ — هرگز ندید چشم جهان روی مکرمات
- شمارهٔ ۲۱ — طرف چمن که خلعت فصل بهار یافت
- شمارهٔ ۲۲ — روی تو به حسن حور عین است
- شمارهٔ ۲۴ — رخ تو روز منیر است و زلف تو شب داج
- شمارهٔ ۱۸ — خوشا وقتا که وقت نوبهار است