مقطعات — دیوان اشعار ادیب صابر

Name: مقطعات — دیوان اشعار ادیب صابر
Author: ادیب صابر

ادیب صابر / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — چون اشتیاق من به تو افزون ز شرح بود
شمارهٔ ۲ — خیال تو یک ساعت از چشم من
شمارهٔ ۳ — ز بخشندگان صحن عالم تهی شد
شمارهٔ ۴ — مویم سپید و نامه سیه ماند از گناه
شمارهٔ ۵ — همه از عشق زندگانی خویش
شمارهٔ ۶ — اهل عطا کسی است که فضلی بود در او
شمارهٔ ۸ — چرا تفاخر جویی بر این و آن به لقب
شمارهٔ ۹ — ننویسی جواب نامه من
شمارهٔ ۱۰ — جهانی منم بی‌نصیب از جهان
شمارهٔ ۷ — هرکه سعی بد کند در حق خلق
شمارهٔ ۱۲ — رئیس و سید شرق و خراسان
شمارهٔ ۱۳ — آرزومندی من خدمت و دیدار تو را
شمارهٔ ۱۱ — ای فلک قدری که شمس دین و دین دولتی
شمارهٔ ۱۸ — غم امروز جان من فرسود
شمارهٔ ۲۱ — حق ببین و بگو به چشم و زبان
شمارهٔ ۱۹ — پیش پیری دلم حکایت کرد
شمارهٔ ۱۷ — ز روزگار مرا خار هست و خرما نیست
شمارهٔ ۲۰ — حکیم ماست به حکمت ز جملهٔ حکما
شمارهٔ ۱۵ — ای شرف دین حق و نصرت اسلام
شمارهٔ ۱۶ — ساقیا در جام من ریز آب رز
شمارهٔ ۱۴ — ای خسرو ملوک و جهان دار چیره دست
شمارهٔ ۲۴ — اکنون که خصومات همه اهل زمانه
شمارهٔ ۲۶ — هیچ نعمت چو زندگانی نیست
شمارهٔ ۲۵ — قدر مردم سفر پدید کند
شمارهٔ ۲۸ — تو را که فضل و هنر هست و بخت و دولت نیست
شمارهٔ ۲۷ — حرمت تو حسبی و نسبی است
شمارهٔ ۲۹ — خبرت خفته می‌دهد دربان
شمارهٔ ۲۲ — مدار بسته در خویش و تنگ بار مباش
شمارهٔ ۲۳ — هیچ شرف چون شرف علم نیست
شمارهٔ ۳۳ — به وفات تو مال تو ببرند
شمارهٔ ۳۱ — با هر آن دوست که گویم غم خویش
شمارهٔ ۳۲ — اگر چه هست جان اندر تن ما
شمارهٔ ۳۴ — به چرخ و کرخ رسیدم ز لفظ نامهٔ تو
شمارهٔ ۳۰ — یارب درخت عمر مرا بار و برگ ده
شمارهٔ ۳۶ — فرو بارید طوفان بر سر من
شمارهٔ ۳۷ — هر زمان این زمانه توسن
شمارهٔ ۳۵ — ای خلافت را امام و ای امامت را قوام
شمارهٔ ۴۳ — رسید نوبت پیری و رفت برنایی
شمارهٔ ۴۴ — عالم که خوردنش همه غم باشد از جهان
شمارهٔ ۴۵ — فر جوانیم به هزیمت نهاد روی
شمارهٔ ۳۹ — فضلی که بر او زکات باشد
شمارهٔ ۴۱ — اگر مروت و جود است در جهان موجود
شمارهٔ ۴۲ — قرب یک ماه شد که در شب و روز
شمارهٔ ۳۸ — تکیه بر اعتقاد باید کرد
شمارهٔ ۴۰ — ای دریغا که عهد برنایی
شمارهٔ ۵۰ — خواجه را با همه زفتی هوس مدح خود است
شمارهٔ ۴۸ — از اهل این زمانه پریشان شده ست طبع
شمارهٔ ۵۳ — به ماتم نشستی به مرگ زنت
شمارهٔ ۴۶ — چون همه روی زمانه سوی جفا بود
شمارهٔ ۵۱ — آدمی از برای لذت خویش
شمارهٔ ۴۷ — جوانی برون رفت و پیری درآمد
شمارهٔ ۴۹ — دوستانی که مر مرا بودند
شمارهٔ ۵۲ — چو راه جوانی سپردم به فسق
شمارهٔ ۵۶ — روشن شود دو دیده چو بینم خطاب تو
شمارهٔ ۵۵ — به هنر فخر کن مکن به گهر
شمارهٔ ۵۷ — بیار ای ساقی خورشید چهره
شمارهٔ ۵۸ — سرشکی کز غم معشوق بارم
شمارهٔ ۵۹ — ای کریمان بلح و ممدوحان
شمارهٔ ۶۱ — مردم جاهل محل علم نداند
شمارهٔ ۶۰ — بدین زمانه که ما اندر او گرفتاریم
شمارهٔ ۵۴ — به برنایی چنان بردم گمانی
شمارهٔ ۶۴ — نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدا
شمارهٔ ۶۵ — تا مال نبخشی ز هنر بهره نیابی
شمارهٔ ۶۶ — خوار شود تن به مرگ اگر چه عزیز است
شمارهٔ ۶۷ — اگر به زمیری است پیری، نخواهم
شمارهٔ ۶۸ — بنده در مستی اگر گفت فضول
شمارهٔ ۶۳ — ندارم امید بهی زین زمانه
شمارهٔ ۶۲ — آنها که بپرسند و ببخشند مرا چیز
شمارهٔ ۶۹ — ای وزیر شاه عالم، ای نصیر دین حق
شمارهٔ ۷۲ — تامل کن از رفتن رفتگان
شمارهٔ ۷۴ — چون نیابد مهتر از کهتر عطا
شمارهٔ ۷۳ — ایا به محمدت و بر و مکرمت معروف
شمارهٔ ۷۵ — زحد گذشت و به غایت رسید و بی مر شد
شمارهٔ ۷۷ — گرم حاجت آمد به تعریف تو
شمارهٔ ۷۱ — به میدان و دیوان بداندیش را
شمارهٔ ۷۰ — ز جمله نعمت دنیا چو تندرستی نیست
شمارهٔ ۷۶ — بسی به بود مردن از زیستن
شمارهٔ ۸۲ — خوش است باده که باشد یکی حریف ظریف
شمارهٔ ۸۳ — قوتم با نام برنایی برفت
شمارهٔ ۸۴ — بودم از روز جوانی هر نفس در لذتی
شمارهٔ ۸۵ — گر کف پای تو را ز عشق ببوسم
شمارهٔ ۷۹ — زاهل جود و سخاوت زمانه خای ماند
شمارهٔ ۸۰ — چو شمشیرم اندر نیام هنر
شمارهٔ ۸۱ — به روز از بیم دشمن شاد گشتن
شمارهٔ ۷۸ — زنفس او به لطافت همی رسند نفوس
شمارهٔ ۸۹ — بزرگ آل پیمبر بزرگ حادثه ای
شمارهٔ ۹۱ — دل من مهر آن گزید که او
شمارهٔ ۹۳ — اگر پیری مرا در خانه بنشاند
شمارهٔ ۸۶ — گر خدمتی نویسم و ننویسم
شمارهٔ ۹۲ — ز دشمنان کهن دوستان نوسازی
شمارهٔ ۸۸ — از بلخ تا به ترمذ اسبیم وعده کردی
شمارهٔ ۹۰ — ای دو چشم اجل به تو نگران
شمارهٔ ۸۷ — تا نمودی عارض چون لاله ام
شمارهٔ ۹۸ — ثقه الدین دراز بادت عمر
شمارهٔ ۱۰۰ — ای بسا کس که دینش ویران است
شمارهٔ ۹۹ — ای دل مشو از حال که از حال نگردد
شمارهٔ ۹۴ — شوم به بدرقه لا اله الا الله
شمارهٔ ۹۵ — در جهان تا کریم و مکرم بود
شمارهٔ ۹۷ — کردگارا کیسه ای دارم زسیم و زر تهی
شمارهٔ ۹۶ — سه چیز است آنکه نزدیک خردمند
شمارهٔ ۱۰۱ — ای اختیار دین و سخا اختیار تو
شمارهٔ ۱۰۴ — ای سعد کرده فال مرا نامه هایی تو
شمارهٔ ۱۰۵ — موی سیاه من ز زمانه سپید شد
شمارهٔ ۱۰۶ — دلم به وقت جوانی امیر ظالم بود
شمارهٔ ۱۰۸ — همه ناخوانده روی نزد کسان
شمارهٔ ۱۰۷ — با موی سیه دلم قوی بود
شمارهٔ ۱۰۳ — نز خلق هیچ کار مرا استقامتی
شمارهٔ ۱۰۹ — نیست با بار و برگ شاخ بقا
شمارهٔ ۱۰۲ — ای یافته از روی تو و رای تو دنیا
شمارهٔ ۱۱۲ — نادانی تو بر دوگونه بینم
شمارهٔ ۱۱۳ — گر از مشک جوانی دور ماندم
شمارهٔ ۱۱۶ — ای چو ابر و بحر بر هر نیک و بد دستت سخی
شمارهٔ ۱۱۴ — رهنما از پی که بایستی
شمارهٔ ۱۱۰ — پیری آمد جوانی از من شد
شمارهٔ ۱۱۷ — گر تو را نسبت است و دانش نیست
شمارهٔ ۱۱۱ — مرا از شریعت بود سرفرازی
شمارهٔ ۱۱۵ — چون تو را خوان و کاسه نبود
شمارهٔ ۱۲۲ — ای شهاب دین به خدمت چند کرت آمدم
شمارهٔ ۱۲۱ — ای زاقران چنانکه از قرآن
شمارهٔ ۱۱۹ — زین مهتران عطا و سخا جستن
شمارهٔ ۱۱۸ — کبر کم کن که کبر کردن هست
شمارهٔ ۱۲۰ — به مشغولی روزگار اندرون