شمارهٔ ۳۱ ادیب صابر
ادیب صابر / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن بت که به رخسار بهار آراید
چون رعد همی نالم و رحمش ناید
چون برق به خنده تا لبی بگشاید
چون ابر مرا گریستن فرماید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به توصیف احساسات خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او به زیبایی معشوق که به مانند بهار است اشاره می‌کند و از اشتیاق و درد درونش می‌گوید. شاعر به وضوح بیان می‌کند که حتی با وجود زیبایی و خنده معشوق، در دلش ناله‌ای شدید وجود دارد و این احساسات متناقض او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، او از معشوق درخواست می‌کند که مانند ابر، او را به گریه وا دارد.