غزل شمارهٔ ۱۰۸۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت زنی نازک اندام می‌پردازد که ظاهراً همگان را به سوی خود جذب می‌کند. او به‌گونه‌ای است که سایه‌اش حتی از سرکشی آنی‌اش هم می‌گذرد و تاثیرش بر دیگران احساس می‌شود. شاعر به باده تلخی اشاره می‌کند که او را در حالتی خاص قرار داده و نشان‌دهنده‌ای از عاطفه و احساسات عمیق است. بیان می‌کند که چهره سفید او مانند کاغذ سفید است که رازها و گفتگوهای پنهانی را در خود گنجانده است. در نهایت، شاعر به احساس سنگینی و رنجی اشاره می‌کند که در دل انسان وجود دارد و این بار سنگین، بار آسمان را بر دوش او می‌گذارد. همچنین، زیبایی سرو به‌عنوان نماد عشق و جذابیت به آغوش او مرتبط است.